bakredenen, Mijn bakinspiratie

rot krebs

Hij was nog niet zo oud. Twee jaar ouder dan ik. Knap was hij ook! In de weekenden ging hij weer naar huis, naar zijn vriendin. Hij studeerde in Keulen. Iets in de belasting. Ik begreep het niet helemaal. Klonk allemaal nogal ingewikkeld. Ook omdat hij het in het Duits vertelde. En daarbij kon ik hem ook niet zo goed verstaan. Niet alleen omdat hij Duits praatte. Hij kwam bij mij in behandeling na een tong operatie. Hij had krebs. Kanker in zijn tong. De behandeling was gericht op het verbeteren van de articulatie. De doktoren hadden het kankergedeelte van zijn tong weggesneden en een ander stuk huid er weer aangezet. Hij bewonderde de doktoren. Ik bewonderde hen ook. Dat zij dat konden. En dat het allemaal zonder complicaties is verlopen. Hij leefde nog. Daar was hij ontzettend dankbaar voor. Twee keer in de week kwam hij bij de logopedie. Zijn articulatie werd steeds beter. Hij kreeg steeds meer kracht terug in zijn tong. We oefenden ook het slikken voor de spiegel. Hij lachte zichzelf uit als het water uit zijn mondhoek liep. Wij waren allebei blij dat hij zo goed vooruit ging. Maar het was hem nog niet naar zijn zin. ‘Het zoenen gaat nog wel lastig’, vertelde hij openhartig. ‘Zijn daar oefeningen voor?’, vroeg hij. ‘Dat is niet iets wat tijdens de logopedische behandeling geoefend wordt’, zei ik hem lachend. Hij liep rood aan. ‘Oh nee zo bedoelde ik het ook niet’, zei hij verontschuldigend. Oefening baart kunst. En na een paar weken werd ook de beweeglijkheid van de tong beter. Hij nam zijn huiswerk serieus. Maar hij was er nog lang niet. De kans dat het weer zo zou worden als dat het was, was klein. Nihil. Dat wist hij zelf ook. Maar hij was allang blij dat hij nog leefde. Na bijna een half jaar oefenen, belde mijn collega mij op. Hij kwam niet meer in behandeling. Nooit meer. Een hersenbloeding. Een ernstige. Ze konden niets meer voor hem doen. Het was voorbij. Hij leeft niet meer. Dat deed mij echt wel zeer. De man met een enorme overlevingsdrang en een ongekend optimisme. Hij wilde er voor zorgen dat de Duitse bureaucratie omtrent de belasting minder zou worden. Zodat ik als Nederlander er ook wat van zou snappen. Als dat niet overtuigt van optimisme?! En hij wilde overleven. Oud worden. Niet gelukkig, want dat was hij al. Ik bewonder hem! Nog steeds!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.